Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Brak miniatury

Imię: Władysław

Nazwisko: Wicher

Pseudonim:

Organizacja:

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 06.11.1939
  • Data urodzenia: 22.01.1888
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 15.11.1969

Biogram

Władysław Wicher (1888 – 1969), profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Akademii Teologicznej Katolickiej w Krakowie.

Urodził się 22 stycznia 1888 roku w Krzyszkowicach w powiecie myślenickim. Był synem Michała i Marii z domu Motyka. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Krzyszkowicach, a potem do Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie (1900 – 1904). W 1904 roku przeniósł się do Małego Seminarium, założonego przez kardynała Puzynę. Uczęszczał odtąd do Gimnazjum im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1908 roku. Wstąpił do krakowskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1910 roku wyjechał do Innsbrucka, gdzie kontynuował studia teologiczne, które ukończył w 1915 roku ze stopniem doktora teologii. Święcenia kapłańskie przyjął 8 września 1912 roku. Po powrocie do kraju pełnił kolejno obowiązki wikariusza i katechety w Dziekanowicach, Lipniku koło Białej i w Żywcu. 1 stycznia 1919 roku został mianowany zastępcą profesora teologii moralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Funkcję tę pełnił do grudnia 1923 roku, kiedy to habilitował się na podstawie pracy Niewolnictwo w nauce moralnej chrześcijaństwa. W 1928 roku został profesorem nadzwyczajnym teologii moralnej, a w 1938 roku profesorem zwyczajnym. W latach 1937 – 1939 pełnił dwukrotnie urząd dziekana Wydziału Teologicznego i zasiadał w senacie uniwersyteckim. Równocześnie kierował Szkołą Katechetek u Sióstr Urszulanek oraz był sędzią kurialnym.

6 listopada 1939 roku zaproszony do Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego na wykład SS – Obersturmbannführera Bruno Müllera na temat Stosunek Rzeszy Niemieckiej i narodowego socjalizmu do nauki i uniwersytetów. Aresztowany wraz z innymi profesorami. Więziony na Montelupich i we Wrocławiu. Przewieziony do obozu Sachsenhausen. W lutym 1940 roku powrócił do kraju i został administratorem parafii Dziekanowice koło Wieliczki.  Udzielał lekcji religii na tajnych kursach gimnazjalnych prowadzonych przez magistra Stanisława Szybowskiego w Dziekanowicach. W ukryciu pomagał studentom w przygotowaniu prac magisterskich i doktorskich. Znajdował się pod nadzorem policji niemieckiej z Myślenic i Gdowa.

Po zakończeniu wojny podjął na nowo wykłady na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1954 roku  rozpoczął pracę na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Mianowany profesorem, pozostał na stanowisku do 1957 roku. Równocześnie wykładał w Krakowskim Seminarium Duchownym, był kanonikiem krakowskiej kapituły, prałatem papieskim, cenzorem książek religijnych i egzaminatorem prosynodalnym. Należał do Polskiego Towarzystwa Teologicznego i w latach 1945 – 1957 był jego prezesem. Redagował czasopismo „Polonia Sacra” (1948 – 1958). Brał również udział w zjazdach i sympozjach teologicznych. Zmarł 15 listopada 1969.

 

Bibliografia:

Relacje pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego o ich losach osobistych i dziejach uczelni w czasie II wojny światowej, Z prac Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Seria F, Tom 5, Kraków 2005, s. 32 - 33.

Słownik Polskich Teologów Katolickich 1918 – 1981, pod red. Ks. L. Grzebienia SJ, Warszawa 1983, s. 392 - 393.

Wroński T. Kronika okupowanego Krakowa, Kraków 1974, s. 44 – 46.

Zaborowski J., Poznański S., Sonderaktion Krakau, Warszawa 1964, s.72.