Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Brak miniatury

Imię: Stefan

Nazwisko: Harassek

Pseudonim:

Organizacja:

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 06.11.1939
  • Data urodzenia: 29.09.1890
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 07.12.1952

Biogram

Stefan Harassek, ur. 29 września 1890 r. w Krakowie, zm. 7 grudnia 1952 r. – polski pedagog, historyk filozofii.

Szkołę średnią ukończył w Krakowie zdając maturę z odznaczeniem w Gimnazjum Św. Jacka w 1909 r. Studia wyższe odbył w latach 1909 – 1914 na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Wiedeńskim. Stopień doktora uzyskał w 1915 r. na podstawie pracy Kant w Polsce przed 1830 r. W pracy tej, uznawanej za podstawową dla badań historii filozofii w Polsce, przedstawił wpływ Kanta na wielu myślicieli polskich początku XIX wieku. Do 1932 r. uczył w krakowskich gimnazjach filozofii, j. polskiego, j. niemieckiego. W 1917 r. został współpracownikiem Komisji Historii Filozofii AU. Habilitował się w 1925 r. na Wydziale Filozoficznym UJ i od 1926 r., aż do wybuchu wojny prowadził wykłady z historii filozofii. W 1937 r. został współpracownikiem Komisji Historii Literatury PAU.

6 listopada 1939 r. spóźnił się na „wykład” sturmbannführera SS Brunona Müllera i został aresztowany bezpośrednio na schodach Collegium Novum. Po kilku daniach pobytu w więzieniu na Montelupich, a następnie w koszarach 20 pp. na ul. Mazowieckiej, trafił do jednoosobowej celi więzienia we Wrocławiu. Stamtąd 27 listopada został wraz z innymi więźniami przetransportowany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen koło Oranienburga. Do Krakowa wrócił w lutym 1940 r. i po paru miesiącach podjął się pracy jako nauczyciel języka polskiego w Szkole Powszechnej nr 31. Od listopada 1943 r. przebywał w Pilźnie, gdzie wraz z rodziną doczekał wkroczenia Armii Czerwonej. W czasie okupacji zaangażował się w tajne nauczanie, w Krakowie uczył propedeutyki filozofii, a w Pilźnie języka polskiego i polskiej historii.

W 1945 r. powrócił do Krakowa i powrócił do pracy na UJ i w krakowskich szkołach średnich. W tym samym roku został powołany na Katedrę Filozofii na Uniwersytecie M. Curie – Skłodowskiej w Lublinie. W 1946 r. został mianowany profesorem zwyczajnym i rozpoczął wykłady z historii filozofii, logiki i pedagogiki.

Zmarł 7 grudnia 1952 r. Był ożeniony z Zofią Ujwary.

Bibliografia:

Narcyz Łubnicki, Harassek Stefan (1890 - 1952), [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. IX, s. 293.

Relacje pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego o ich losach osobistych i dziejach uczelni w czasie drugiej wojny światowej, Z praz Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Seria F, Tom 5, Kraków 2005, s. 313 – 316.