Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Imię: Franciszek

Nazwisko: Rekucki

Pseudonim: Bak, Podgórski, Roch, Topór

Organizacja: Armia Krajowa (AK)

  • Imiona rodziców: Stanisław, Maria z d. Kern
  • Data zatrzymania: 31.5.1943
  • Data urodzenia: 06.06.1895
  • Miejsce urodzenia: Volosko (Istria Słowenia)
  • Data śmierci: 20.03.1972

Biogram

Rekucki Franciszek, ps. „Bak”, „Podgórski”, „Roch”, „Topór", (1895 — 1972), legionista, oficer AK.

Urodzony 6 czerwca 1895 r. w Volosko (w Istria- Słowenia), syn Stanisława i Marii z d. Kern. Został we wczesnym dzieciństwie osierocony. W latach 1906 - 1908 uczył się w gimnazjum w Krakowie. W 1912 r. zdał maturę w VII Gimnazjum we Lwowie. Przed I wojną światową działał w Polskich Drużynach Strzeleckich. Od 16 sierpnia 1914 r., jako ochotnik, służył w Legionach w stopniu szeregowego. Następnie, jako podoficer, uczestniczył w kampaniach: karpackiej, besarabskiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Po kryzysie przysięgowym i rozwiązaniu Polskiego Korpusu Posiłkowego został internowany 18 lutego 1918 r. Wcielony do armii austro — węgierskiej, walczył, na froncie włoskim. Po ucieczce z frontu wstąpił do Szkoły Podchorążych Polskiej Siły Zbrojnej w Ostrowi Mazowieckiej. 18 grudnia 1918 r. zgłosił się jako pchor. instruktor do Legii Akademickiej (późniejszy 36 Pułk Piechoty). 1 marca 1919 r. został awansowany do stopnia ppor., a 1 kwietnia 1920 r. do stopnia porucznika. Brał udział w walkach z wojskami ukraińskimi. Od 1 kwietnia 1920 r. do 12 października 1920 r. dowodził kompanią na froncie białoruskim i nad Dźwiną, a potem na froncie południowym. Do 15 marca 1921 r. stacjonował na granicy wschodniej. Po wielu staraniach dostał się do korpusu oficerów kawalerii. Od kwietnia 1921 do 9 kwietnia 1932 r. służył w 22 Pułku Ułanów podkarpackich. 26 maja 1923 r. został awansowany na stopień rotmistrza, a 1 stycznia 1930 r. do stopnia majora. Od kwietnia 1932 do 2 kwietnia 1937 r. służył w 18 Pułku Ułanów pełniąc obowiązki kwatermistrza i przejściowo zastępcy dowódcy. W kwietniu 1937 r. objął stanowisko zastępcy dowódcy 5 Pułku Strzelców Konnych w Dębicy. We wrześniu 1939 r. dowodził początkowo dywizjonem, a potem odwodem 5 Pułku Strzelców Konnych. Wzięty do niewoli, trafił do obozu w Krakowie, z którego jako chory uzyskał zwolnienie. W początkach 1940 r. podjął działalność w Związku Walki Zbrojnej (ZWZ). Wiosną 1940 r. został mianowany Komendantem IV Odcinka Kraków — Podgórze i nawiązał współpracę z Gwardią Ludową PPS. W marcu 1941 r. mianowano go, trzecim z kolei, komendantem Obwodu Kraków — Miasto ZWZ. W tym czasie został awansowany na stopień ppłk służby stałej. Aresztowano go 31 maja 1943 r. na Plantach, w rejonie ul. Dunajewskiego. Podczas aresztowania doszło do strzelaniny, w której został ciężko ranny (trzy postrzały nóg i ręki). Był przesłuchiwany przez gestapo w więzieniu na Montelupich (przez kolegę z armii austro — węgierskiej). Po kilkumiesięcznych staraniach dostał się do szpitala więziennego. Podjął się roli łącznika pomiędzy niemieckimi czynnikami wojskowymi, a Komendą Główną AK. Po zwolnieniu z więzienia zatarł za sobą ślady, a o propozycjach niemieckich zameldował przełożonym. Kwarantannę po aresztowaniu przechodził w Pcimiu i w Warszawie. Po jej zakończeniu skierowano go na teren Obszaru Lwowskiego AK. W czerwcu 1944 r. pełnił funkcję II zastępcy komendanta Okręgu Lwów do spraw inspekcji oddziałów leśnych. W czasie akcji „Burza” (18 do 27 lipca 1 944 r.) dowodził Zgrupowaniem „Wschód” (starał się organizować osłonę Lwowa od wschodu). Jego zgrupowanie utrzymało zajęte pozycje, o czym zameldował dowódcy 7 Korpusu Pancernego Gwardii Armii Czerwonej gen. S. Iwanowowi. Z początkiem sierpnia 1944 r. przeszedł ponownie do podziemia, został komendantem Okręgu Lwowskiego AK. Następnie dowodził Zgrupowaniem Oddziałów Leśnych Obszaru Lwowskiego. Zagrożony aresztowaniem, razem ze Zgrupowaniem przeszedł za San. Po rozwiązaniu Zgrupowania w sierpniu 1945 r., przez jakiś czas przebywał w Sopocie, potem wrócił do Krakowa. W 1946 r. został zweryfikowany przez MON w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 stycznia 1945 r. Pozostał poza służbą stałą, w stan spoczynku przeniesiono go dopiero w 1950 r. Będąc inwalidą III grupy podjął pracę w krakowskich przedsiębiorstwach budowlanych. Po 1956 r. był krótko radnym Dzielnicowej Rady Narodowej Kraków- Podgórze. Należał do ZBoWiD. W 1962 r. przeszedł na emeryturę.

Zmarł 20 marca 1972 r. w Krakowie. Dwukrotnie żonaty, ostatnia żona Maria Stecka.

Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim.

 

Bibliografia:

Małopolski słownik biograficzny uczestników działań niepodległościowych, tom 1, Kraków 1997, str. 124-126

Informacje przekazane od związanego z rodziną Franciszka Rekuckiego, Filipa Szczurka, w posiadaniu MHK.