Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Imię: Ludwik

Nazwisko: Piotrowicz

Pseudonim:

Organizacja:

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 06.11.1939
  • Data urodzenia: 19.08.1886
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 23.08.1957

Biogram

Ludwik Piotrowicz, ur. 19 siepnia 1886 w Nowym Wiśniczu − zm. 23 sierpnia 1957 w Zakopanem – historyk starożytności, archeolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Był jednym dziewięciorga dzieci Sebastiana, urzędnika sądowego, i Marii z Mrugaczów. Dzieciństwo spędził w Bochni i tam też zdał maturę w 1905 roku. Następnie w latach 1905 – 1909 studiował na Wydziale Filozoficznym UJ filologię klasyczną oraz archeologię. Żywo zainteresował się historią starożytną – dziedziną wiedzy prawie nieuprawianą jeszcze w Polsce. Tytuł doktora otrzymał w 1911 roku. W latach 1912 – 1914 wyjechał na studia uzupełniające do Berlina gdzie pogłębiał swoja wiedze na temat historii starożytnej. W czasie pierwszej wojny światowej pracował w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W 1919 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy Plutarch a Appjan i w tym samym roku został powołany do pracy przy pierwszej odrodzonej Polsce Katedrze Historii Starożytnej na Uniwersytecie Poznańskim. Trzy lata później rozpoczął pracę ma UJ jako kierownik Katedry Historii Starożytnej. Na stałe wówczas osiadł w Krakowie i rozpoczął wszechstronną działalność badawczą i pedagogiczną z zakresu historii starożytnej, której w tym czasie był czołowym przedstawicielem w Polsce.

Jego zainteresowania historyczne obracały się głownie wokół historii starożytnego  Rzymu. Jego największym osiągnięciem na tym polu było opracowanie pierwszej w naukowej literaturze polskiej syntezy dziejów Rzymu pt. Dzieje Rzymskie. Ponadto zajmował się historią starożytną Bliskiego Wschodu – szczególnie państwa asyryjskiego, a ponadto ważne miejsce w jego działalności naukowej zajmują komentowane przekłady klasyków literatury greckiej(Polityka, ustrój polityczny Aten – Arystotelesa). Szczególne zasługi położył dla rozwoju kartografii starożytnej. Przed wojną i po niej pracował nad zastąpieniem dotychczas używanych map niemieckich prze mapy jego autorstwa. Efektem jego pracy był wydany po jego śmierci Atlas historii  starożytnej (1957).

Od 1935 był członkiem – korespondentem Pau, a od 1945 członkiem czynnym. Od 1937 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Słownika Łaciny Średniowiecznej. Ponadto należał do Polskiego Towarzystwa Filologicznego i Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego.  

6 listopada 1939 roku został wraz z profesorami UJ i AGH aresztowany i po kilku tygodniach pobytu w więzieniach w Krakowie i Wrocławiu znalazł się w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Do Krakowa powrócił po trzech miesiącach w lutym 1940 roku. W tym czasie kontynuował pracę w Komitecie Obywatelskim powołanym przez metropolitę Adama Sapiehę jeszcze 3 września 1939 roku. W 1941 roku został prezesem Rady Opiekuńczej Miejskiej w Krakowie (wchodzącej w skład Rady Głównej Opiekuńczej).

Po wojnie założył i kierował Samopomocą Profesorów i Docentów UJ. Brał również czynny udział w odbudowie Uniwersytetu. Nie został jednak zatwierdzony na stanowisku dziekana Wydziału Humanistycznego UJ w 1947 roku w związku z zarzutami pełnienia funkcji w RGO.

Jego najsłynniejszymi uczniami byli Józef Wolski i Aleksander Krawczuk. Od 1920 był ożeniony z Zofią Rozwadowską, z którą nie miał dzieci.

Zmarł 23 sierpnia 1957 roku w Zakopanem na skutek udaru mózgu. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Bibliografia:

Piotrowicz Ludwik, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXVI, s. 450 – 452.