Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Imię: Franciszek

Nazwisko: Walter

Pseudonim:

Organizacja: Tajna Organizacja Nauczycielska (TON)

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 06.11.1939
  • Data urodzenia: 06.12.1885
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 19.05.1950

Biogram

Franciszek Ksawery Walter, ur. 6 grudnia 1885 r., zm.19 maja 1950 r. tamże - wenerolog, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Był synem Franciszka i Katarzyny Kurowskiej. Po ukończeniu w 1905 r. Gimnazjum Św. Anny w Krakowie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po uzyskaniu tytułu doktora wszech nauk medycznym w 1911 r. rozpoczął praktykę internistyczną w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie (1911 – 1912), po czym wyjechał na studia uzupełniające do Berlina (1913). Kontynuował następnie pracę w wyżej wymienionym szpitalu, gdzie kolejno sprawował funkcję: asystenta ambulatorium urologicznego, sekundariusza Oddziału Skórnego i Wenerycznego, ordynatora (1916 - 1920) i kierownika Oddziału Dermato – Wenerologicznego (1920 - 1925). W 1918 r. habilitował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1925 r.  otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i został kierownika Kliniki Dermatologicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, która to funkcję sprawował do 1950 r. W 1934 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. Funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego pełnił w roku akademickim 1935/36, a rektora UJ w latach 1946 – 48. Przez ostanie miesiące swojego życia był kierownikiem Katedry Dermatologicznej Akademii Medycznej w Krakowie (dawnego Wydziału Lekarskiego UJ).

6 listopada 1939 r. został aresztowany wraz z innymi pracownikami UJ i AG (późniejsza AGH) w ramach Sonderaktion Krakau. Po trzech tygodniach pobytu w więzieniach w Krakowie i Wrocławiu trafił do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen koło Oranienburga. Wypuszczony 8 lutego 1940 r. następnego dnia wrócił do Krakowa. W czasie okupacji pełnił funkcję lekarza dermatologicznego Ubezpieczalni Społecznej w Krakowie w latach 1941 – 1945. Dwukrotnie odmówił przyjęcia stanowiska kierownika katedry chorób skórnych i wenerycznych kursów lekarskich organizowanych przez okupanta niemieckiego we Lwowie. W lipcu 1944 r. objął przewodnictwo w zawiązanych komitecie lekarskim przy PCK, którego celem było przygotowanie pomocy lekarskiej dla mieszkańców dotkniętych nalotami. Do bombardowania miasta wówczas nie doszło, a powstały komitet przekształcił się w Komitet Samopomocy dla lekarzy warszawskich i ich rodzin. Ponadto w grudniu 1944 r. objął szefostwo sanitarne PCK okręgu krakowskiego w związku z zbliżającymi się do Krakowa wojskami radzieckimi i na tym stanowisku doczekał końca wojny. W okresie okupacji zaangażował się również w pracę konspiracyjną i pełnił funkcję szefa służby zdrowia AK na terenie Krakowa (1941 – 1945).

Profesor Franciszek Walter jako współtwórca Krakowskiej Szkoły Dermatologii, uważany jest  za jednego z najwybitniejszych polskich wenerologów i dermatologów, na stałe zapisał się w historii dermatologii polskiej, europejskiej i światowej. W1932 r., dokonując oględzin ołtarza Wita Stwosza, zauważył na figurach objawy różnych chorób skóry, a także znamiona kiły wrodzonej. Na tej podstawie wysunął pionierską hipotezę, że na kiłę chorowano w Europie jeszcze przed wyprawą Krzysztofa Kolumba do Ameryki (Wit Stwosz, rzeźbiarz chorób skóry). Profesor Walter prowadził także badania naukowe w zakresie metod leczenia i diagnostyki serologicznej chorób wenerycznych. Jest autorem licznych publikacji i podręczników dla studentów (Choroby weneryczne,1950 r.).

Był zamężny z Anielą Homa. Został odnaczony Krzyżem Komandorskim jugosłowiańskiego Orderu Św. Sawy (1932) i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie w 1950 r.)

Zmarł w 19 maja 1950 r. w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

 

Bibliografia:

Relacje pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego o ich losach osobistych i dziejach uczelni w czasie drugiej wojny światowej, Z praz Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Seria F, Tom 5, Kraków 2005, s. 229 – 231, 1076.

Uczeni polscy XIX – XX stulecia, pod red. Andrzeja Śródka, t. IV. s. 437 – 439.