Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Imię: Eugeniusz

Nazwisko: Ralski

Pseudonim: Korsak, Biały

Organizacja: Związek Walki Zbrojnej (ZWZ),Wydział Rolny ODR, "NIE", Wolność i Niezawisłość

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 24.8.1946
  • Data urodzenia: 6.11.1910
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 24.5.1981

Biogram

Ralski Eugeniusz pseudonim „Korsak”, „Biały” urodził się 6 listopada 1910 r. w Osieczanach nad Rabą, pow. Myślenice. Syn Teodora i Katarzyny z d. Batko. Zarówno szkolę powszechną, jak i gimnazjum ukończył w Myślenicach. W 1929 r. podjął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego (UJ). Władze uczelni wyreklamowały go jako wybitnie uzdolnionego studenta z rozpoczętej służby wojskowej. W 1933 r. obronił pracę dyplomową, a rok później rozprawę doktorską. Podjął pracę, jako asystent — woluntariusz w Katedrze Hodowli Roślin i Genetyki Wydziału Rolniczo — Leśnego Politechniki Lwowskiej. Od 1 stycznia 1937 r. kierował Stacją Ochrony Roślin w Katowicach, prowadząc jednocześnie badania naukowe na UJ. We wrześniu 1939 r. nadzorował ewakuację biura Śląskiej Izby Rolniczej. Do końca 1939 r. przebywał w okupowanym przez Sowietów Lwowie. W styczniu 1940 r. przekroczył granicę niemiecko — sowiecką na Sanie i dotarł do Krakowa. Podjął pracę w Krakowskiej Izbie Rolniczej (Landwirtschafts Kammer). W 1941 r. został zaprzysiężony do Związku Walki Zbrojnej (ZWZ). Otrzymał zadania wywiadowcze; zbierał informacje o niemieckich działaniach w zakresie rolnictwa na terenie dystryktu krakowskiego. Wkrótce wszedł do krakowskiego Wydziału Wojskowego administracji zmilitaryzowanej („Teczka”). Pod pseudonimem „Korsak” objął tam kierownictwo Oddziału Rolnego; podlegało mu 10 pracowników. Brał udział w tajnym nauczaniu dla studentów rolnictwa i biologii. Po scaleniu —30 listopada 1943 r. — krakowskiej „Teczki” z Okręgową Delegaturą Rządu (ODR) stanął na czele Wydziału Rolnego ODR. Był wyróżniany przez konspiracyjnego wojewodę Jana Jakóbca. Zimą 1944 na 1945 r. został zaprzysiężony do „NIE”; przyjął pseudonim „Biały”. Był zaangażowany w pracy Brygad Wywiadowczych. Po utworzeniu Delegatury Sił Zbrojnych (DSZ) otrzymał nadto funkcję referenta gospodarczego na Okręg Krakowski. Nadzorował gromadzenie i opracowywanie materiałów wywiadowczych o PKWN- owskiej reformie rolnej, dostawach kontyngentów, i całokształcie sytuacji rolnictwa polskiego. Od września 1945 r. działał w sieci wywiadu Obszaru Południowego zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (WiN); podlegało mu Biuro Studiów Brygad Wywiadowczych. Zorganizował wywiad WiN na terenie Okręgu Śląsko — Dąbrowskiego (Zachodniego). Początkiem 1946 r. został zastępcą szefa Obszaru Południowego WiN do spraw techniczno — organizacyjnych. W podległym sobie zakresie koordynował działania Brygad Wywiadowczych WiN na terenie okręgów: krakowskiego („Krak”), rzeszowskiego („Rola”), śląsko — dąbrowskiego. Wiosną 1946 r. rozpoczął pełnienie obowiązków szefa Brygad Wywiadowczych Obszaru Południowego. Zakres jego obowiązków obejmował wówczas gromadzenie materiałów wywiadowczych o UB, o MO, o komunistycznej administracji, więziennictwie, sądownictwie wojskowym i cywilnym, oraz współorganizację łączności zagranicznej Obszaru Południowego WiN. Równolegle do pracy w konspiracji niepodległościowej od stycznia 1945 r. prowadził badania i wykłady — jako adiunkt — na Wydziale Rolniczym UJ. W czerwcu 1945 r. habilitował się i został docentem. Od lipca 1946 r. — jako profesor nadzwyczajny — objął Katedrę Fitopatologii i Ochrony Roślin Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Aresztowany przez UB w Krakowie 24 sierpnia 1946 r. Skazany 10 września 1947 r. w tzw. procesie krakowskim WiN na karę śmierci, którą zamieniono na dożywotnie więzienie. W więzieniu we Wronkach starał się pracować naukowo; napisał 8 podręczników z zakresu rolnictwa, przetłumaczył na język polski 6 prac niemieckich i rosyjskich. Na wolność wyszedł w czerwcu 1956 r. Pracował w uczelniach wyższych Wrocławia i Krakowa. Zmarł 24 maja 1981 r. w Osieczanach.
Miał czworo rodzeństwa, z których Edward (ur. 1901) prof. Uniwersytetu Poznańskiego, więzień obozu w Starobielsku, został zamordowany przez Sowietów wiosną 1940; Stefan (ur. 1913) działacz WiN „Skrzyp”, był kierownikiem łączności BW Obszaru Południowego WiN.