Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956

Brak miniatury

Imię: Ludwik

Nazwisko: Bittner

Pseudonim: Dunio, Halka, Rot, Tarnowski

Organizacja: Wojsko Polskie, Armia Krajowa

  • Imiona rodziców:
  • Data zatrzymania: 1944
  • Data urodzenia: 24.04.1892
  • Miejsce urodzenia:
  • Data śmierci: 24.01.1960

Biogram

Ludwik Bittner ur. 24.04.1892 w Stanisławowie, syn Ludwika i Marii z domu Drozdowskiej-Budacz, gen. bryg. WP, AK, pseudonim „Baza”, „Dunio”, „Halka”, „Rot”, „Tarnowski”. W 1911 roku zdał maturę w Stanisławowie. Należał do Związku Strzeleckiego, ukończył szkołę podoficerską. Studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i filozofię na UJ. Od sierpnia 1914 r. służył w Legionach, w Pierwszej Kompanii Kadrowej. Był instruktorem batalionu rekruckiego, a następnie dowódcą plutonu w 3. batalionie 2. pp. II Brygady. We wrześniu 1914 r. został awansowany do stopnia chorążego. Walczył pod Mołotkowem, Batomutówką (został ranny 11 maja 1915 r. ), nad Prutem i na Wołyniu. 1 września 1915 r. został ciężko ranny w pierś i brzuch pod Bielgowem. Leczył się w szpitalach w Kolinie (Czechy) i Krakowie. W listopadzie 1915 r. awansowano go do stopnia porucznika. W styczniu 1916 r. wrócił do 2. pp. Legionów walczącego nad Stochodem. Wraz z pułkiem przeszedł w rejon Baranowicz, a następnie do Warszawy. Od listopada 1916 r. dowodził kompanią kursu oficerskiego w Ostrowi Mazowieckiej, a później w Zegrzu. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. dowodził 5. kompanią 2. pp. Polskich Sił Zbrojnych w Pułtusku. W lipcu 1918 r. mianowano go kapitanem. Od listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Uczestniczył w opanowywaniu Dęblina, był pierwszym polskim komendantem tamtejszego garnizonu i organizatorem 1. batalionu 34. pp. Od grudnia 1918 r. dowodził batalionem zapasowym 34. pp. w rejonie Białej Podlaskiej, walczył w wojnie polsko - bolszewickiej. Od czerwca 1920 r. był szefem Sekcji Piechoty w Departamencie I MSWojsk. W lipcu 1920 r. awansowano go do stopnia majora. Dowodził 34. pp w walkach w rejonie Wilna i Mołodeczna. 3 maja 1922 r. został awansowany do stopnia podpułkownika., a 1 stycznia 1927 r. do stopnia pułkownika. W czerwcu 1930 r. mianowano go dowódcą piechoty 5. DP we Lwowie. W listopadzie 1938 r. został przeniesiony na stanowisko pomocnika komendanta KOP. We wrześniu 1939 r. był zastępcą gen. Wilhelma Orlik-Rückemana, dowodzącego grupą KOP broniącej granicy przed Sowietami, a następnie działającej w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga. Po rozwiązaniu grupy KOP po zachodniej stronie Bugu przedostał się do Warszawy. Od października 1939 r. należał do konspiracyjnej SZP w Warszawie, następnie do ZWZ. Był szefem Biura Inspekcji III Oddziału KG ZWZ, a od marca 1941 r. komendantem Okręgu Lublin ZWZ. 24 marca 1944 r. został mianowany gen. bryg. ze starszeństwem. Od lipca 1944 r. dowodził 9. Podlaską DP AK. Wraz z oddziałami Armii Czerwonej jego dywizja wyzwoliła Białą Podlaską, Międzyrzec i Łuków. 14 sierpnia 1944 r. został aresztowany przez NKWD i osadzony w obozie na Majdanku. Z obozu NKWD w Rembertowie został  wywieziony do Charkowa. W styczniu 1946 r. trafił do spec łagru  nr 178 w Diagilewie. Uczestniczył w głodówce protestacyjnej przeciwko bezprawnemu przetrzymywaniu Polaków w ZSRR. Następnie przebywał w łagrze Skupina pod Moskwą, skąd zwolniono go w listopadzie 1947 r. Po powrocie do kraju mieszkał i pracował w Warszawie. W 1957 r. przeszedł na emeryturę. W listopadzie 1957 r. wybrano go wiceprzewodniczącym Głównej Komisji Weryfikacyjnej ZBoWiD, a we wrześniu 1959 r. wiceprzewodniczącym RN ZBoWiD. Zmarł 24 stycznia 1960 r. w Warszawie, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari IV i V klasy, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta.

Bibliografia:

Bartosz W., Bittner Ludwik, [w:] Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956, red. Gąsiorowski T., Hertmanowicz-Brzoza M., Kuler A., t.3, Kraków 1998, s. 18-19.